11. Op de stoel bij Butenboel

Wil je meer weten over de geïnterviewden? Vraag het ze gewoon een keer!

Op de stoel bij Butenboel…….. Theo

Bouler in hart en nieren

Theo is bouler in hart en nieren en hoort vanaf het eerste uur bij Jeu de Boulesclub Butenboel. Hij is de mede oprichter van de club.

Zodra we binnenkomen voor een interview beginnen zijn verhalen. Hij pakt enthousiast het boek ‘Pétanque Trainer’ er bij van Meep Poel. Meep is een maatje van Theo uit de tijd dat hij landelijk op hoog niveau competitie van de NJBB (Nederlandse Jeu de Boules Bond) speelde. Het boek gaat helemaal over trainen vertelt Theo. Over techniek, tactiek, mentale training.

Hoe ben jij aan het boulen geraakt?

Theo vertelt over zijn oudste dochter die in Frankrijk haar man Sebastien heeft gevonden en daar aan de Middellandse zeekust is blijven wonen. Sebastien leeft voor het boulen. Speelt in de ochtend, middag en avond. Hij heeft Theo meegenomen en sindsdien is ook Theo verslingerd geraakt aan dit spel.

Al voor 1997 speelde Theo recreatief Pétanque met een groepje van een man of twaalf bij het vroegere hockeyveld in Holten, achter bij de Molenbeltweg. In 1997 is hij met een aantal mensen hiervan naar de Tour de France gegaan in het departement Lot in Frankrijk. Hier ontstond het idee om in Holten een club op te richten.

In 1999 zijn ze bij de notaris geweest in Markelo en werd de akte opgemaakt. Arend de Wilde werd voorzitter, Dien Maljers de penningmeester en hij zelf de secretaris. Club Butenboel was een feit. Er speelden toen al zo’n 15 à 20 mensen mee. Van lieverlee kwamen er steeds meer leden.

De locatie is wel een keer of vier veranderd. Het eerste veld bij de Molenbeltweg vindt Theo het meest spectaculaire terrein wat hij in Holten heeft gezien. Het was een parkeerterrein met een interessante en gevarieerde onderlaag. Dit maakte het boulen heel interessant. Hij zou het een goed idee vinden om bij de verhuizing naar een nieuw terrein in 2025 te kiezen voor een aantal banen met grover grind. Je moet dan heel goed kijken naar de donnée (plek waar de boule neerkomt op de baan). Theo doet het ons voor. Hij beweegt heen en weer, kijkt in gedachten naar de donnée, beweegt zijn arm en richt met gesloten, uitgestrekte vingers zijn hand richting deze plek waar de boule moet neerkomen.

Heb je nog bijzondere dingen meegemaakt bij Butenboel?

Ja zegt Theo, we hadden op een gegeven moment ‘een manneke’ dat in het westen heel veel had gebould. Wat deed hij? Hij kwam hier en zei: “En nu ga ik jullie boulen leren!” “Ja?” zei iedereen. Hij kwam een half uur van tevoren om te trainen en verwachtte dit ook van de andere spelers. Dit begon met het losmaken van de spieren. Daarna kwam dan de oefening. Bijvoorbeeld dat elke boule voor een bepaalde lijn gegooid moest worden. Iedere bal erachter kostte je een gulden of iets dergelijks. En ja, dat deden de leden.

Is er vanaf het begin competitie gespeeld?

Ja, vertelt Theo, dit gebeurde vanaf het begin. Altijd op dezelfde manier als dat het nu gaat. Met loting en afhangen van de namen. Op vergaderingen is dit onderwerp regelmatig terug gekomen. Er waren altijd mensen die een andere manier voorstelden, maar die is er nooit door gekomen.

Wat doet het spelen van Pétanque met jou?

“Heel veel”. Theo benadrukt nog eens: “heel veel!” Het recreatieve element veranderde in het beoefenen van de sport Pétanque, in het willen weten van hoe het moet. Hij is toen in Almelo ook lid geworden van de Boulesclub. Hij heeft daar zo’n 25 jaar gespeeld.  Toen hij daar kwam werd gezegd: “hé nu hebben we een echte goede speler!” Hij werd toen steeds hoger geplaatst in de competitie, samen met zijn maatje, een Italiaan. Deze was wat schieten betreft kampioen van Nederland.  Zij speelden in een triplette (team van drie spelers) in het op een na hoogste niveau. Hun wens was om naar het hoogste niveau te gaan van de bond. En dat betekende trainen, trainen, trainen. Ze zijn toen geen kampioen van Nederland geworden, maar het scheelde niet veel. Hij speelde in die tijd ook bij Butenboel, maar het spelen in de hoofdklasse was anders. Niemand was bijvoorbeeld alleen maar plaatser.  Je moest alle drie kunnen plaatsen en schieten.

Theo kan zich nog herinneren: “Op een gegeven moment had ik de laatste boule. Als ik een bepaalde bal wegschoot hadden we zes punten. Maar dat is zo’n last die op je komt. En dan schiet je mis! Tja, als er te veel druk op je komt….”

Ze hadden in Almelo een goede trainer die veel oefende met de tactiek. Het was eigenlijk meer psychologie dan tactiek. Hij wilde proberen aan te leren om altijd kalm te blijven. Om na een gespeelde boule de tijd te nemen. Je hebt een minuut om de volgende bal te spelen!

Training

Theo is trainer geweest bij de NJBB. Ook bij Butenboel heeft hij een aantal keren training gegeven, maar al snel hield menigeen het voor gezien en wilde vooral een spelletje spelen. Theo vindt het jammer dat er weinig animo is voor de trainingen.
Het spelplezier moet uiteraard voorop staan, zegt hij, maar dat bereik je het beste door te trainen. Door meer techniek, tactiek en zeker ook mentale training gaat je spel erop vooruit en daarmee ook het plezier in spelen.
Theo pleit dan ook voor structurele trainingen.

Een team

Wanneer je boult, zegt Theo, ben je een team. Met elkaar overleggen hoort daar bij. Dat ziet hij tegenwoordig te weinig. Bij elkaar staan tijdens de wedstrijd, samen nadenken over de te nemen beslissingen, elkaar na afloop de hand schudden en feliciteren. Het hoort er allemaal bij! Theo refereert aan het boek Pétanque Speler, dat hij aan het begin van het interview liet zien. “Er zit zo veel in het spel! Heel veel! Heel veel!!”

Externe competitie

In het recente verleden werden er ‘Regio cup dagen’ georganiseerd.
In de omliggende plaatsen, zoals Markelo, Enter, Rijssen, Nijverdal werden er onderlinge competitiewedstrijden gehouden. Vaste koppels van de diverse clubs deden hieraan mee, waaronder ook Theo.
Helaas is hier door Covid-19 een einde aan gekomen.
En zo ook aan dit interview met Theo.

Bij het weggaan ontdekken we nog een mooie foto aan de muur die Theo gemaakt heeft: ‘Adonis met boules’. Het zegt wel iets over deze Boule Adonis Theo, die nog steeds met veel plezier langs komt bij de altijd gezellige Jeu de Boulesclub Butenboel!